Co znaczy „likulli ajalin kitab” (Koran 13:38)?
„Li-kulli adżalin kitab” znaczy, że każdy wyznaczony termin ma własny zapis, i tymi słowami kończy się werset z sury Ar-Ra‘d: posłani zostali wysłannicy przed tobą i dane im były żony i potomstwo, a żaden wysłannik nie mógł przynieść znaku inaczej niż za przyzwoleniem Boga; dla każdego wyznaczonego terminu jest zapis (Koran 13:38). Po arabsku brzmi to لِكُلِّ أَجَلٍ كِتَابٌ. Słowo po słowie: „li-kulli” znaczy „dla każdego”; „adżal” to okres, któremu koniec został już wyznaczony, a arabszczyzna używa tego słowa i o całym okresie, i o chwili, w której on mija, stąd u tłumaczy raz „termin”, raz „wyznaczony czas”; „kitab” wyrasta z rdzenia k-t-b, czyli pisać, więc niesie i samo pisanie, i to, co przez zapis zostaje ustalone. Dwa zapisy, które ludzie wpisują, likulli ajalin kitab oraz li kulli ajalin kitab, prowadzą do tych samych trzech słów.
Te trzy słowa zamykają sprawę, którą otwiera reszta wersetu. Ludzie żądali znaku na zawołanie, więc werset przypomina najpierw, że wysłannicy wcześniejsi byli ludźmi mającymi żony i dzieci, potem że żaden znak nie przyszedł inaczej niż za przyzwoleniem Boga, a na końcu rozstrzyga o czasie: to, co ma przyjść, ma wyznaczoną porę i przychodzi w tej porze. Następny werset mówi dalej o tym samym zapisie: Bóg wymazuje, co chce, i utwierdza, co chce, a u niego jest źródło Księgi (13:39). Wyrażenie „umm al-kitab” nazywa miejsce, gdzie ten zapis jest przechowywany.
Każde z dwóch słów ma w Koranie własne otoczenie. Dla „adżal” sura Al-A‘raf daje najszersze zdanie: każda społeczność ma swój wyznaczony termin, a gdy on nadejdzie, nie mogą go opóźnić ani o godzinę, ani przyśpieszyć (7:34); niemal to samo powtarza sura Junus (10:49), a sura Al-Hidżr skraca to do jednego zdania: żadna społeczność nie wyprzedzi swojego terminu ani go nie opóźni (15:5). Sura Al-Munafikun sprowadza tę samą miarę do jednej duszy: Bóg nie opóźni duszy, gdy nadejdzie jej termin, a Bóg dobrze wie, co czynicie (63:11). Sura Al ‘Imran wiąże to znów z zapisem: żadna dusza nie umiera inaczej niż za przyzwoleniem Boga, w czasie już zapisanym (3:145). Dla „kitab” sura Al-Hadid mówi, że żadne nieszczęście nie spada na ziemię ani na was samych, którego nie byłoby w zapisie, zanim zostanie sprowadzone (57:22), a sura Al-An‘am kończy swój spis słowami, że nic świeżego ani suchego nie istnieje poza wyraźnym zapisem (6:59).
Komentatorzy czytają 13:38 razem z wersetem następnym i różnią się co do zasięgu wymazywania i utwierdzania. Jedno odczytanie zostawia „dla każdego terminu jest zapis” jako rzecz ustaloną w źródle Księgi, a wymazywanie i utwierdzanie umieszcza w zwojach prowadzonych przez aniołów: zmienia się to, co zapisano o człowieku, a nie sam termin. Drugie pozwala wymazywaniu i utwierdzaniu sięgnąć także terminu i powołuje się na przekazy o więzach pokrewieństwa i o modlitwie, mających wpływ na długość życia. Sura Fatir mówi, że życie bywa przedłużone albo skrócone tylko tak, jak zapisano (35:11), i zostawia oba odczytania obok siebie. Jeśli chcesz ustalonego stanowiska, uczony, któremu ufasz, przeprowadzi cię przez komentarze.
Dla kogoś, kto czyta te słowa dzisiaj, uspokajają one czekanie: to, o co prosisz, ma już wyznaczoną porę, a wyznaczenie jest rozmyślne. Sura Ar-Ra‘d mówi to kilka wersetów wcześniej: u niego wszystko ma swoją miarę (13:8), a sura At-Talak domyka tę myśl: Bóg wyznaczył każdej rzeczy miarę (65:3).
📖 Źródło: Koran 3:145; 6:59; 7:34; 10:49; 13:8; 13:38–39; 15:5; 35:11; 57:22; 63:11; 65:3
Pobierz Hikmę na iPhone’a lub Androida